band1.jpg (16576 bytes) band2.jpg (16018 bytes)

                                                                  1973 - 1999 "Es hört nie auf"

 

 

Korte biografie

Zij zijn Volksmuzikanten - maar Volksmuziek is niet HUN muziek. Schürzenjäger spelen liever eerlijke, krachtige, onvervalste Rock - met de daarbij behorende teksten. Dat hen daarbij soms een "Jodel" ontsnapt, brengt meestal verwarring bij beginnende discjockeys of muziekredacteuren: Het album in de CD-speler, een willekeurige titel horen en weten, wat er het komende uur gespeeld word - gebeurd niet met die Schürzenjägern. Zij laten zich muzikaal amper vastspijkeren, grijpen zonder respect elementen uit Volks- en Rockmuziek en mixen daaruit "hun" muzikale "levensgevoel", zoals bandleider Peter Steinlechner de "Som der Songs" definieert. Wie de band wil begrijpen, moet alle Songs kennen. Songs, die volkomen onverkrampt uit de ingewanden komen. De vier jongens uit het Zillertal zijn er niet op uit, zonder meer een HIT te produceren; De band is de hit. Meer dan twintig jaar al blijven de fans de Schürzenjägern trouw, en ieder jaar worden het er meer.

 

Wanneer Schürzenjäger werkelijk ontstaan is, wil Peter Steinlechner niet precies markeert zien: "De band wordt telkens weer opnieuw geboren." Als voorbeeld 1996, toen het blazersensemble ten doop gebracht is, of 1997, toen het tiende, (Jubileum) Open-Air concert, de internationale Schürzenjäger-Familie voor een volledig nieuwe coulisse samenbracht of toen in oktober 1998 het eerste fan-seminar is gehouden.

 

Het succesgeheim der Schürzenjäger is, dat zij er géén hebben. Zij maken eenvoudig die muziek, die hen zelf plezier geeft, zonder daarbij op verkoopcijfers te letten. Hun enige drijfveer is de lust, telkens weer iets nieuws te proberen. "Wij hebben altijd graag geëxperimenteerd", zegt Peter Steinlechner. Zonder het te willen, zijn Schürzenjäger daarbij Trendsetters van de Volkstümlichen muziekszene geworden. Vele jonge muzikanten proberen, net zo goed te klinken als hun voorbeelden uit het Zillertal. Anderen laten hun haren groeien in de hoop, dat hun succes door lange haren hen sneller toekomt - zoals bij Schürzenjäger. Maar voor de "Rebellen der Volksmüsik", die zichzelf graag als "kwajongens" betitelen, zijn lange haren niets anders als een teken van hun persoonlijke instelling en levensstijl, en uiten daarmee zich niet te willen onderwerpen. Zo streepten ze twee jaar terug, met één pennestreek "Zillertal" uit hun bandnaam. Verraad aan het land van afkomst? Nee, puur, eerlijke consequentie. "Wij zijn intussen met tien muzikanten op de tourneebühne, maar vier daarvan komen uit het "Zillertal."

In 1998 heeft de Band het predikaat "Botschafters des guten Willens" van de UNHCR ontvangen.

UNHCR = Mensenrechtenorganisatie van VN.

 

Zich zelf trouw blijven, zich niet te hoeven bewijzen - de met Goud en Platina overgoten revolutionairen uit Oostenrijk gaan sinds vele jaren hun eigen weg.